Gelijkenis

door James Boekbinder en Zhenya Pashkina

Grafische versie van ‘De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is’ van Judith Uyterlinde

James Boekbinder en Zhenya Pashkina creëren een geheel grafische versie van het tweede non-fictie boek van Judith Uyterlinde.

Voorafgaand aan de avond van haar ziekenhuisopname voor een levensbedreigende operatie, geeft haar moeder Judith een doosje brieven van haar eigen moeder Bep Bloemendaal, de grootmoeder van Judith.
Een dramatisch familieverhaal gaat schuil achter deze brieven. Ze werden geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog en werden tientallen jaren geheimgehouden. De betrokkenen zijn nu, na al die jaren, bereid hun stilzwijgen te doorbreken. In hun verhalen ontdekt Judith een wonderlijke parallel: al generaties lang hebben kinderen in haar familie op jonge leeftijd hun moeder verloren en zijn ze door niet-biologische moeders opgevoed. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith juist aan te sluiten bij een lange familietraditie. De twee verhalen, van de adoptie van haar kind en van het lot van haar familie in de Tweede Wereldoorlog, vormen samen een zoektocht naar een antwoord op de vraag: wat betekent het om je moeder op zeer jonge leeftijd te verliezen?

De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is ontvouwt zich tegen de achtergrond van de turbulente geschiedenis van de twintigste eeuw. Een eeuw waarin vrouwen in het kraambed stierven en oorlog kinderen verweesd achterliet. De eeuw van de opkomst van de auto, het socialisme, de psychologie en de internationale adopties. En niet in de laatste plaats de eeuw van de sepia foto’s en handgeschreven brieven, die mensen vele jaren na hun dood nog in staat stellen hun gezicht te laten zien en hun stem te laten klinken.

Deze documenten vormen nu de bron van een uniek grafisch en literair werk dat de geschiedenis van deze mensen tot leven brengt.

‘De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is’ wordt uitgegeven door Ambo | Anthos, Amsterdam.

‘Gelijkenis’ wordt uitgegeven door Nijgh en Van Ditmar, Amsterdam.